psikiARTİST yazdı: Allah’a havale etmek, “Ben unuttum” demek değildir. “Benim hafızamın, öfkemin ve gücümün ötesinde bir hakikat var” diyebilmektir.
Ve belki de insanın en büyük imtihanı şudur: Kendisine yapılan haksızlık yüzünden, kendisi de haksızlık yapan birine dönüşmemek…
Zira bir başkasının kötülüğü, senin karakterinin gerekçesi olmamalıdır.
Unutma; insanların seni nasıl hatırladığıyla, senin gerçekte kim olduğun aynı şey değildir. Haklılığını herkesin kabul etmesi, haklı olmanın şartı değildir. Bazen insan, kendisini aklamaya çalışırken ruhunu yorar; oysa hakikat, alkışa ihtiyaç duymadan da hakikattir.
Allah’a havale et… Ama kinini değil, hesabını havale et. Hakkını ara, fakat kalbini intikama teslim etme.
Çünkü asıl mesele, bir gün sana haksızlık edenin ne yaşayacağı değil; bütün bunlardan sonra senin nasıl bir insana dönüştüğündür.
İnsanların hükmü burada biter. Hakikatin hesabı ise insanın hükmünden ibaret değildir..oku.
Ya peki kimse göz yaşını bile giremeyecek kadar kalpsizse?..ot. intikama bile degmiycek bazı seyler gözümde o kadar küçülüyor ki insanlar asla kibir deil..si.